Уйҙарымдан айырмағыҙ мине,
Бер мин түгел яҙа уйлаған.
Кешелектән тамған нахаҡ һүҙҙәр,
Йөрәгемә күпме уралған.

Урламағыҙ минең уйҙарымды,
Уйлағанда йәшәү хаҡында.
Минең дә бит оло тормош өсөн
Ялһыҙ көрәшергә хаҡым бар.

Тик хаҡлыҡты бәйән итеп булмай,
Тағатҡанда тормош һуҡмағын.
Эҫе ҡабып ауыҙ бешермәйсә
Күреп булмай юлдың тарлығын.

Белһәң икән алда ни көткәнен,
Һалам түшәр инең ҡоларға.
Тыныс күңел һатып алыр инең,
Төн йоҡоңдо бүлмәй йоҡларға.

Алдың-артың ҡарап йөрө тиеп,
Әйткән кеше әйтә, бүлмәйем.
Мин бит әле ошо яҙмышымда,
Боҫоп ятыр өсөн килмәнем.

Аяҡ-ҡулдан бығауҙарҙы сисәм,
Телем сисәм сылбыр-бауҙарҙан.
Һөрән һалам, ишетегеҙ мине,
Мин тағы ла тыуҙым, яңынан.

Көрәшергә килдем, һуңғы һулышҡаса,
Хаҡы өсөн матур тормоштоң.
Үҙем яулап үҙем артылырмын,
Таш-ҡаяһын сүкеп яҙмыштың.

Көрәшергә, тинем, йәшнәп ялҡынланып,
Офоҡтарҙы яулап талпынып.
Мин йәшәрмен, изге көрәшемдә,
Ябайлыҡҡа ихлас табынып.