Ҡайын эйгән ялбыр башын,
Талғын елдәр уны йыуата.
Ҡайын тыңлай әсе хәҡиҡәтте,
Кеше күңеле ҡайғы тағата.

Тубыҡландым ҡайын ҡаршыһына,
Ҡосаҡланым ғәзиз тупраҡты.
Бөгөлөп төштөм ҡайғы һындырғандай,
Боҙҙай яҙмыш миңә һырыҡты.

Ниндәй генә эштәр башҡарһа ла,
Ысын түгел минең күңелем.
Бар донъяға оран һалғым килә,
Кемдең заты, кем һуң мин үҙем?

Был һорауға яуап таба алмай,
Кистем уттар, кистем даръяны.
Күрҙем яҡты таңды, курҙем тағы ҡанды,
Урап сыҡтым барлыҡ донъяны.

Үҙ-үҙемде табырғалыр теләп,
Йырланым мин баҫып бер ташҡа.
Ләкин шундуҡ, сәсәп йығылдым мин,
Түҙмәгәндер йәнем һағышҡа.

Алдым ҡурай, һыҙҙырырға йәнде,
Данлайым тип бөйөк Уралды.
Ләкин тыным бик тиҙ тарлыҡты ла,
Өҙөлөп ҡалды көйө ҡурайҙың.

Күптән инде шәхес түгелмен мин,
Есем түгел минең күңелем.
Бары көтәм, кеше түгел тиеп,
Фаш итеүҙең асы мәйелен.

Һин ят итмә, тыуған тупраҡ,
Мин ҡайтамын туған төйәгем.
Күрәсәген күрмәй гүргә илтмәҫ,
Әҙәм иткән ғәзиз һөйәгем.

Килдем әле ярлыҡауҙы һорап,
Аҡ ҡайынлы атай ҡәбере.
Шундай йылы , яҡтылыҡты бөрккән,
Атай рухы иң-иң ҡәҙерле.

Башты күтәрҙем мин ҡояшыма,
Наҙы-ҡуҙы өтә күңелде.
Елбер-елбер килә ҡурпы үлән,
Еләҫ елдәр тарай сәсемде.

Алыҫтарҙа тағы ишетелде,
Ғәйре бөркөттәрҙең саңҡыуы.
Мин аңланым, был тормошта мөһим,
Ябай кеше булып ҡалыуы.

Кешелектең ныҡлы рухы бөйөк,
Аҡыл зәғиф, ләкин төҙ ата.
Ябай кеше генә ысын йәшәй,
Хәҡиҡәте генә һыҙлата.